european citizen's logos

Το «πρόσφατο» παρελθόν και μια μικρή ιστορία.

In Άρθρα on Μαΐου 11, 2010 at 10:21 πμ

Του Ν.Α. Καλογεροπούλου

Στους Έλληνες της Διασποράς, υπήρξε αρίστη η εντύπωση για την εμφάνιση του Πρωθυπουργού της Ελλάδος στο προσκήνιο των εξωτερικών σχέσεων. Αλλά, η δυσαρέσκεια σοβεί για τον διπλό λόγο του στις εσωτερικές σχέσεις. Την μία φορά, δείχνει ειλικρίνεια και λέγει «το δημοσιονομικό πρόβλημα οφείλεται σε επιλογές προηγουμένων καταστάσεων … σε δουλείες και αντιλήψεις του παρελθόντος … η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει έρμαιο του δανεισμού … χρήματα σπαταλήθηκαν και δεν έπιασαν τόπο … χρειάζεται οπωσδήποτε να βρούμε επενδύσεις, να κινητοποιηθούν κεφάλαια».

Ορθώτατη σύνοψη των λαθών: επιλογές προηγούμενων καταστάσεων, δανεισμός με σπατάλη για καταναλωτικά αγαθά, απεργία επενδυτών.

Ο πρωθυπουργός δείχνει ότι γνωρίζει το βάθος του προβλήματος αν και, για προσωπικούς κατανοητούς λόγους, δεν θέλει να ομολογήσει πόσο μακρια πάνε οι «προηγούμενες καταστάσεις». Και εδώ βρίσκεται ο διπλός του λόγος όταν λέγει «όσα πέρασε η χώρα μας είναι μάθημα για το μέλλον, αδιαφανής και φαύλη εξουσία … έτσι όπως χειριστήκαμε την οικονομία είναι απώλεια της αυτονομίας μας … η καταστρεπτική και ανεύθυνη πολιτική του προσφάτου παρελθόντος». Όλες αυτές είναι διαυγείς παρατηρήσεις αλλά εκεί που ο πρωθυπουργός δεν θέλει να προσγειωθεί είναι η έννοια του «προσφάτου παρελθόντος». Γνωρίζει για ποιούς πράγματι ομιλεί; Ποιοί είναι οι πρωταγωνιστές για το σημερινό κατάντημα;

Ασφαλώς η αβουλία και ανικανότης του Αρχηγού της αμέσως προηγουμένης κυβερνήσεως, δηλ.του κ. Κώστα Καραμανλή, που χαμένος στην αδράνεια και την αναποφασιστικότητα ετράπη σε επονείδιστη φυγή και εδραπέτευσε σαν ποντίκι από βυθιζόμενο σκάφος, έχει πολλή ευθύνη και καμία δικαιολογία. Οι υπεύθυνοι για τα ψευδή στοιχεία, που επαναφέρουν την παλαιά φήμη στην Εγκυκλοπαίδεια Larousse για τους «Έλληνες χαρτοκλέπτες», πρέπει να προσαχθούν στην δικαιοσύνη αλλά η αρχή πρέπει να γίνει από τα ψεύτικα στοιχεία που ο κ. Σημίτης επάσαρε στους «κουτόφραγκους» για να επιτύχει την συμμετοχή της Ελλάδος στην Ευρωζώνη – μείγμα ανικανότητος και εθνικής ασυνειδησίας. Αυτό όμως, που ο πρωθυπουργός αποκαλεί «φαύλη και καταστρεπτική» πολιτική δεν είναι μόνο του «πρόσφατου» αυτού παρελθόντος.
Ο Πλάτων διδάσκει ότι την βασική αρχή της Διαλεκτικής ακολουθεί αυτός ο οποίος «ανδρείος ή μέχρι του ανυποθέτου επί την πρώτην αρχήν ιών…». Η αρχή είναι η πρώτη αιτία που οδηγεί νομοτελειακά στο κατάντημα του … «πρόσφατου» παρελθόντος. Έτσι λοιπόν, μία φορά και έναν καιρό, που η αύξηση του ΑΕΠ ήταν, σε ετήσια βάση, 8% και οι επενδύσεις είχαν φτάσει διαρκώς αυξανόμενες πάνω από το ετήσιο 10%, η Ευρώπη μιλούσε για το «ελληνικό οικονομικό θαύμα» (συμπέρασμα τελείως αντίθετο με τις εξισώσεις της δεοντολογίας του Ανατολικού Ζητήματος).
Τότε, κάποιος αποτυχημένος πολιτικός ανεκάλυψε ότι «ευημερούν οι αριθμοί και πάσχουν οι άνθρωποι» και, από, απλώς φιλοπατρία και φιλανθρωπία, εκήρυξε τον «ανένδοτο αγώνα». Ακολούθως ένας γιός του, ονόματι Ανδρέας, ανεκάλυψε ότι μόνο αν διακηρύξει τα συνθήματα του ΚΚΕ ως δικά του θα προσεταιριστεί τους ψήφους αυτής της κατηγορίας και, ως εκ τούτου, δια του πλαστού αντι-αμερικανισμού θα είχε την εύνοια της Αμερικής μέσα στο ιστορικό κλίμα του ψυχρού πολέμου (όπως και την είχε! Μάρτυς ο Αμερικανός Πρέσβης Στερν, «δεν μας ενδιαφέρει τι λέει ο Ανδρέας αλλά τι κάνει»!). Ο ελληνικός «λαός» φώναζε Ζήτω. Ο πατήρ, δεινός ρήτωρ, εφεύρε και το σύνθημα «με την δάδα της ΕΔΑ θα πυρπολήσωμεν την Ελλάδα», που συνεπληρώθη με το υιικόν κήρυγμα «ενάντια στο μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» που υπενοείτο, με το σιγόντο της ΕΔΑ, ότι «πίνει το αίμα του λαού». Γενική αναταραχή, μέσα σε διεθνές κλίμα ψυχρού πολέμου, πολλαπλή «πυρπόληση» της Ελλάδος και, ως ήταν επόμενο με νομοτελειακή βεβαιότητα, η …Χούντα! (ποιός την έφερε, ως αίτιον, την Χούντα, άραγε;). Μετά την πτώση της Χούντας αρ.1, που ετοιμαζόταν να παραδώσει ειρηνικά την εξουσία προς την δημοκρατικοποίηση «Μαρκεζίνη», ακολούθησε η ηλιθιοτέρα Χούντα αρ.2 χάρη, και μόνο χάρη, στους … «Ήρωες του Πολυτεχνείου» που την εγκαθίδρυσαν – αυτό ήταν το επιτευγμά τους (υπό το ηλίθιο ψευδώνυμο «αποκατάσταση της δημοκρατίας») που … ακόμα γιορτάζουμε!
Μετά λοιπόν την Χούντα, ακολούθησε ένας σοβαρός Πρίγκηπας στον οποίον ο «λαός» έχει προσφέρει από καρδίας τον τίτλο του «Εθνάρχη». Αυτός, όταν είδε ότι το κήρυγμα «έπιανε» απεφάσισε να γίνει «σοσιαλιστής» (ήταν η μόδα τώ καιρώ εκείνω) και, (πώς θα εξησφάλιζε ψήφους;) ρίχτηκε με μανία «ενάντια στο μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» (για να …«προλάβει τον Ανδρέα», έξυπνος γαρ). Καταδιώκει (με τον απήγανο) Νιάρχο και Ανδρεάδη (ο Ωνάσης, ευφυέστερος, είχε ήδη λακίσει), βγάζει την κρατική TV στον δρόμο για να δείξει, με υπερηφάνεια για το εθνικό του κατόρθωμα, τον «λαό» να λέγει «καλά κάναν και τους τα πήρανε!». Εθνάρχης γαρ. Από το 1975 μέχρι το 1980 το ΑΕΠ, από 8%, πέφτει στο 3,5%, και οι ετήσιες επενδύσεις από το 10,8 στο … 0,64% (μηδέν, 64%). Η οικονομία ακόμη κρατούσε, τώ καιρώ εκείνω, ο προϋπολογισμός παρουσίαζε πλεόνασμα όταν, στον πάτο του βαρελιού, από το 1977 αρχίζει δειλά-δειλά το έλλειμμα. Καλή αρχή. Φθίσις της κυβερνήσεως, ο Εθνάρχης μεταπηδά στην Προεδρία (να ξεκουραστεί), τελικώς στις εκλογές 1981 ο «λαός» δίνει την εξουσία στον Μεγάλο Οικονομολόγο από το Berkeley (γιο-κληρονόμο της οικογενειακής Δυναστείας). Εδώ τώρα, ο νέος πρωθυπουργός παραπονείται στα ΝΕΑ «για την απεργία των επενδυτών» (προφανώς χωρίς να καταλαβαίνει τους …λόγους!) και βρίσκει το θαυματουργό μαγικό φάρμακο: τα δάνεια!! Ιδρύει έτσι «Σχολή» με σλόγκαν «Δανείσου και μοίραζε». Μοιράζει τα δάνεια για να αγοράζει ο επυφημών πάντα «λαός», χάντρες και καθρεφτάκια που και αυτά, αφού δεν υπήρχαν βιομηχανίες, ο οικονομολόγος τα εισήγαγε από το εξωτερικό και τα επλήρωνε με …νέα δάνεια (σκασίλα του εφ’οσον με το «Τσοβόλα δοσ’τα όλα» και τις πρόθυμες χρηματικές αγορές του εξωτερικού εξασφαλίζει τον λουφέ της εξουσίας, δηλ. τον μοναδικό του εθνικό στόχο).

Αρχίζει λοιπόν η διακυβέρνηση της χώρας με την αρχή του Λουδοβίκου 15ου «aprés moi le déluge». Το γλεντοκόπι ακολουθεί μετά μία σύντομη διακοπή με έναν νέο πρωθυπουργό μιας τριετίας του οποίου το κύριο γνώρισμα είναι η ανικανότης να προβλέπει τις συνέπειες έστω και μιας πράξεώς του, μοιραία πτώσις του. Οπότε ο «λαός», μετά από δίκες, Κοσκωτάδες κλπ, … «δικαιώνει» τον πρότερον, τον οποίον διαδέχεται ο κ. Σημίτης για «εκσυγχρονισμό», ο οποίος πασάρει τα ψευδή στοιχεία στις Βρυξέλλες για να κραδαίνει το Ευρώ ως τρόπαιο της ευφυίας του, η Ελλάς διοικείται με crescendo της πολιτικής του «Δανείσου και μοίραζε», ο «λαός» έχει αρχίσει να καταλαβαίνει, οπότε και πάλι, μία Κυριακή, φέρνει στην εξουσία έναν νέο τρόφιμο οικογενειακής Δυναστείας (για να δείξουμε ότι είμαστε απόγονοι, αν όχι του Χρυσού Αιώνος, τουλάχιστον του Αυτοκρατορικού Βυζαντίου) ο οποίος από «καταλληλότερος ως πρωθυπουργός», προ του τραγέλαφου, προτιμά να «τα πετάξει» και να ζει ως δραπέτης, ξεχασμένος, λησμονημένος, αλλά ήσυχος και χωρίς να κουράζεται.
Τέλος, ύστερα από υποσχέσεις του παραμελημένου τρίτου διαδόχου Δυναστείας (ευτυχώς που υπάρχουν Δυναστείες, άλλως η Ελλάς θα έμενε ακυβέρνητη) ότι «λεφτά υπάρχουν» και «θα κάνω… τα πάντα» ο «λαός» διώχνει τον …«καταλληλότερο» και φέρνει τον τρίτο διάδοχο με τον οποίον αρχίσαμε αυτό το άρθρο και ο οποίος ομιλεί για ευθύνες του … «πρόσφατου» παρελθόντος!.
Με λίγα λόγια, ο ξέφρενος δανεισμός του «Τσοβόλα δόσ’τα όλα» για καταναλωτικές δαπάνες (που «δεν πιάσαν τόπο»), άρχισε επιδεινούμενος από το 1981 με υπεύθυνο τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η δε φυγή των επενδυτών άρχισε από το 1975 με πρωτεργάτη τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που εδίωξε το κεφάλαιο και με τους παράλληλους μύδρους του Ανδρέα Παπανδρέου και των εκπροσώπων της Αριστεράς «ενάντια στο μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο». Όπως συμβαίνει σε όλη την πρόσφατη Ιστορία, η δολοφονία της Ελλάδος έχει πολλούς συνενόχους που ο καθένας έρριξε το λιθάρι του για ιδιοτελείς ψηφοθηρικούς λόγους. Για όλους αυτούς, δεν αρκεί η καταδίκη από μόνη την Ιστορία. Ο πρωθυπουργός είναι βέβαιος, όπως όταν έλεγε ότι «υπάρχουν χρήματα», ότι τώρα, μέσα σε τρία χρόνια, «θα πετύχουμε».

Τι;

Να εξοφλήσουμε τον έξαλλο δανεισμό που άρχισε με τον πατέρα του για ιδιοτελή άγρα ψήφων, δηλ. πάνω από 350 δισεκ. και μέσα σε τρία (3) χρόνια να φέρουμε το έλλειμμα από 12,7% του ΑΕΠ, στο .. 3%! Είναι βέβαιος ότι αυτά τα λάθη του «πρόσφατου» παρελθόντος θα τα διορθώσει.
Ένας πρόχειρος («γυναικείος») λογαριασμός (με την απλή μέθοδο των τριών!): «Εάν 350 δισεκ. είναι 12,7% πόσο είναι το 3%;». Ποιλίκ(ι)ον:
350×3 :12,7=82,700,000,000. Kαι 350,000,000.000-82.700.000.000=267.300.000.000, ποσόν που πρέπει να εξοφλήσουμε σε τρία χρόνια, δηλαδή περίπου 90,000,000.000 τον χρόνο!
Αφήνω αυτούς τους αριθμούς για να ενθαρρύνω την αισιοδοξία του αναγνώστη ως προς την αισιοδοξία του κ.Πρωθυπουργού.
Τι θα γίνει μετά;
Είναι θέμα επιστημονικής φαντασίας. Αλλά τουλάχιστον τώρα ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΑΙΤΙΟΥΣ και πόσο τραβάει το …«πρόσφατο» παρελθόν του κ. Πρωθυπουργού.

* Ο Ν.Α. Καλογερόπουλος είναι Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: