european citizen's logos

Archive for 2011|Yearly archive page

Συνέντευξη με έναν Βρετανό διπλωμάτη

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουλίου 7, 2011 at 9:30 πμ

Πρώην διπλωμάτης (1975-1981), ο Βρετανός λέκτορας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Γουίλιαμ Μάλινσον, ο οποίος ζει μόνιμα στην Ελλάδα, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Πικρές Ελιές» -που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες από τις εκδόσεις της Εστίας- ανατρέχει στην ιστορία της Κύπρου και τις ποικίλες περιπέτειες που ο λαός τής μαρτυρικής Μεγαλονήσου βίωσε, ενώ στη συνέντευξή του στην «Ε» μιλά και για το σήμερα, το Αιγαίο, το Καστελόριζο, τα πετρέλαια, την ελληνοκυπριακή προσέγγιση με το Ισραήλ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.
Πρώην Βρετανός διπλωμάτης, ο Γουίλιαμ Μάλινσον καταγράφει στο βιβλίο του «Πικρές Ελιές» (εκδ. Εστία) μερικές πικρές αλήθειες για την Κύπρο
Από τη διπλωματία γιατί φύγατε;

«Ισως παραήμουν ευθύς χαρακτήρας για διπλωμάτης. Αν και ο σοβαρότερος λόγος ήταν η αίσθηση ότι η Βρετανία είχε πάψει πλέον να είναι ανεξάρτητη, συνεπώς, στο υπόλοιπο της καριέρας μου, δεν θα δούλευα για την πατρίδα μου αλλά για την Αμερική…».

Και πώς φτάσατε στη συγγραφή ενός βιβλίου με θέμα την Κύπρο;

«Οταν βρέθηκα το 1994 με υποτροφία στην Ελλάδα για το διδακτορικό μου, που ήταν σχετικό με τον Ψυχρό Πόλεμο, ανακάλυψα ένα έγγραφο του 1975, υπαγορευμένο από τον επικεφαλής του Φόρεϊν Οφις, το οποίο έλεγε: «Πρέπει να διαιρέσουμε τους Ελληνες και τους Τούρκους». Δεν πίστευα στα μάτια μου, οπότε αποφάσισα να το ερευνήσω περισσότερο. Στην πορεία συνειδητοποίησα τη σημασία του θέματος της Κύπρου, παρότι οι Ελληνες μάλλον τείνουν να το αποφεύγουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο θέμα της παροχής των ντοκουμέντων για την Κύπρο, οι Ελληνες με δυσκόλεψαν περισσότερο από τους Βρετανούς!».

Για ποιο λόγο οι Ελληνες «ζορίζονται» με το θέμα της Κύπρου; 

«Επειδή υπάρχουν πολλοί «σκελετοί στο ντουλάπι τους».Προσωπικότητες του δημόσιου βίου που έκαναν πολύ άσχημα πράγματα στο θέμα της Κύπρου και είναι ακόμη εν ζωή… Επίσης, η ελληνική ιντελιγκέντσια και οι πολιτικές τάξεις δεν θέλουν να αναφέρονται ιδιαίτερα στο θέμα, επειδή υπήρξαν φορές στο παρελθόν που η «κυπριακή ουρά έσερνε το ελληνικό σκυλί»: η ιστορία του Μακάριου, η ιστορία της τουρκικής εισβολής, η ιστορία της χούντας κλπ. δημιούργησαν ένα κλίμα στην Ελλάδα όχι ευνοϊκό για δημόσιες συζητήσεις σχετικά με την Κύπρο. Υπάρχει μια διάθεση να κρατιούνται χαμηλοί τόνοι κι ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο φόβος της Τουρκίας».

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Advertisements

Κομματικό κράτος

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 28, 2011 at 11:24 πμ

Το κάτωθι άρθρο καταδεικνύει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο πως ο κομματικός στρατός καταληστεύει επί δεκαετίες τις Δημόσιες Υπηρεσίες προς όφελός του και των διαπλεκομένων.

 Είναι λοιπόν η πώληση της δημόσιας περιουσίας, των δημοσίων μετακινήσεων, του δημοσίου νερού η λύση στο πρόβλημα, ή μήπως καταφανέστατα η τελευταία σελίδα ενός προμελετημένου εγκλήματος με ιθύνοντες κομματόσκυλα της μεταπολίτευσης;

Μας ληστεύουν χρόνια και για την μεγάλη έξοδό τους επιχειρούν ως τελευταία τους πράξη να μας ξεπουλήσουν.

η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ο μάνατζερ που φέρνει κέρδη στα τρένα.

Απίστευτες ιστορίες σκανδάλων, πελατειακών σχέσεων και πλιάτσικου ανακαλύπτει ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας κ. Αθ. Ζηλιασκόπουλος

Ο κ. Αθ. Ζηλιασκόπουλος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, έχει διδάξει επί 16 έτη σε πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ελλάδας, με ειδίκευση στη βελτιστοποίηση συστημάτων μεταφορών. Θα μπορούσε να έχει το τουπέ του ειδήμονα, αλλά είναι ένας απλός και εξαιρετικά ευγενικός άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει προδώσει τις ρίζες της καταγωγής του από το Θούριο Εβρου. Οταν προκηρύχθηκαν θέσεις μέσω του open.\gov, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να αφήσει τη θεωρία και να περάσει στη δράση.«Πιστεύω ότι μπορώ να σώσω τον ΟΣΕ, διαφορετικά δεν θα δεχόμουν τη θέση αυτή» έλεγε τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στην καρέκλα του επικεφαλής της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Οι συνομιλητές του τον αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση. 
Εκείνος όμως μιλούσε με την πείρα πολλών ετών εργασίας στους αμερικανικούς σιδηροδρόμους. Εναν χρόνο αργότερα κατάφερε να μειώσει εντυπωσιακά το έλλειμμα του ΟΣΕ. Από 230 εκατ. ευρώ το έφθασε στα 55 εκατ. ευρώ. Ως το τέλος του έτους εκτιμά ότι ο ΟΣΕ θα μπορεί να παρουσιάσει τα πρώτα ευρώ κέρδους από την εποχή ίσως της ίδρυσής του!

Oι αριθμοί, όσο εντυπωσιακοί και αν είναι, δεν μπορούν να αποτυπώσουν το μέγεθος της προσπάθειας την οποία καταβάλλει ο κ. Ζηλιασκόπουλος. Η σύγχρονη ιστορία του ελληνικού σιδηροδρόμου είναι ένα απίστευτο αφήγημα σκανδάλων, πελατειακών σχέσεων, πλιάτσικου και παραλογισμού. Μια μικρογραφία, δηλαδή, του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Το «ξήλωμα» του… παρα-ΟΣΕ που είχε θεριέψει στο πλάι του κανονικού Οργανισμού, ο οποίος ρήμαζε, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκε να βάλει βαθιά το μαχαίρι ο κ. Ζηλιασκόπουλος, να υψώσει σθεναρή αντίσταση απέναντι σε αδίστακτα συμφέροντα ο υπουργός Μεταφορών κ. Δ. Ρέππας και να βάλουν πλάτη κόντρα στις πιέσεις συνδικαλιστικών στελεχών του ΠαΣοΚ ορισμένοι βουλευτές που γνώριζαν σε βάθος την υπόθεση, όπως ο κ. Γ. Φλωρίδης. Στην πορεία η υπόθεση εξυγίανσης του ΟΣΕ μετατράπηκε σε θρίλερ. Εκτοξεύτηκαν απειλές, σημαντικά έγγραφα φυγαδεύτηκαν από τις κεντρικές υπηρεσίες και κρύφτηκαν για λόγους ασφαλείας και κάποια παρακλάδια του θέματος έφθασαν ως το Μέγαρο Μαξίμου.

Η «Πρόοδος» των συνδικαλιστών 
Το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται από την εταιρεία «Πρόοδος», την οποία είχαν συστήσει συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ με διευθυντικές θέσεις στον ΟΣΕ το 1995. Το σύστημα με το οποίο δούλευε η εταιρεία ήταν απλό: όταν ένας πελάτης ενδιαφερόταν για μεγάλες μεταφορές, οι αρμόδιοι του ΟΣΕ του έλεγαν ότι ο Οργανισμός δεν έχει την κατάλληλη υποδομή και τον έσπρωχναν προς τους ιδιώτες. Αυτοί έπαιρναν τη δουλειά και στη συνέχεια ο ΟΣΕ… έβρισκε την υποδομή και διακινούσε τα εμπορεύματα με έκπτωση που έφθανε ως 87%! Η «Πρόοδος» είχε κέρδη περί τα 70 εκατ. ετησίως και ο ΟΣΕ συσσώρευε ζημιές.

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κριτήρια Δημοκρατικής Οργάνωσης

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 27, 2011 at 9:30 πμ

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ

Έφαγα 25 χρόνια ζωής, σπουδάζοντας στην θεωρία αλλά και στην πράξη την οργάνωση της ανθρώπινης εργασίας. Σας ομολογώ ότι απελπίστηκα. Κόντρα στα όνειρα μου για συμμετοχή, για αυτονομία, για αυτοδιεύθυνση, για αυτοοργάνωση, ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου αρνιόταν πεισματικά να αναλάβει την ευθύνη της ενηλικίωσης του. Αρνιόταν να πάρει την υπόθεση επάνω του. Ένοιωθα συχνά πως οι άνθρωποι γύρευαν ένα κάποιο «αφεντικό» να αποθέσουν πάνω του την ευθύνη της διοίκησης και να λουφάξουν ήσυχοι στην ασφάλεια που παρέχει η άρνηση της ριψοκινδύνευσης. Κάθε συγκροτημένη προσπάθεια οργανωτικής απελευθέρωσης, εκχώρησης ουσιαστικών αρμοδιοτήτων, υποκίνησης στην ανάληψη πρωτοβουλιών, ήταν λες και πυροδοτούσε έναν υποσυνείδητο καταχωνιασμένο φόβο απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή αυτοδιεύθυνσης της εργασίας. Σε έρευνα που έκανα, σχεδόν 1 στους 2  εργαζόμενους, έκριναν ως πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά τους, να ξέρουν πως θα υποστούν παρατήρηση-επίπληξη, όταν κάνουν λάθος. Τέτοια ευσυνειδησία ή τέτοια ανασφάλεια;

Οι Έλληνες της μεταπολιτευτικής περιόδου όχι μόνο ανέχονταν, αλλά απαιτούσαν επιπλέον παντού τη διαμεσολάβηση. Διαμεσολάβηση από το δάσκαλο για την πρόσβαση στη γνώση, διαμεσολάβηση από το βουλευτή για την άσκηση της εκχωρημένης πολιτικής τους ελευθερίας, διαμεσολάβηση από τον δικηγόρο για την άσκηση των εκχωρημένων δικαιωμάτων, διαμεσολάβηση από το αφεντικό ή την Επιθεώρηση Εργασίας για την άσκηση της εκχωρημένης κοινωνικής ελευθερίας, διαμεσολάβηση από τον παπά για την εξασφάλιση της μετά θάνατον βασιλείας των ουρανών, διαμεσολάβηση από τον μεταπράτη για την προώθηση της παραγωγής, διαμεσολάβηση από τον διαφημιστή για την επιλογή ενός προϊόντος, διαμοσελάβηση από τον κάθε Πρετεντέρη για να μάθουμε την είδηση, διαμεσολάβηση από τον κάθε ψυχαναλυτή για να ανακαλύψουμε το χαμένο εντός μας, διαμεσολάβηση από τον κάθε ευρωθρεμένο διανοούμενο για να μάθουμε την ιστορία μας. Καταλήξαμε να χρειαζόμαστε διαμεσολάβηση από την κάθε τσατσά για να βρούμε γκόμενα. Όπως ακριβώς τα ανέραστα νήπια. Και εννοώ το ανέραστος με την έννοια του ανίκανου να ριψοκινδυνεύσει στο άθλημα της σχέσης. Του ανίκανου να ωριμάσει και να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του. Έτσι, απαράλλαχτα ίδια, το νηπιακό και εξαρτημένο κρατίδιο, προσδοκά στη διαμεσολάβηση μια των Άγγλων, μια των Γάλλων, μια των Αμερικάνων, μια της Μέρκελ και μια του Τρισέ. Τώρα στα στερνά και του Ισραήλ ή των νεοοθωμανών του Νταβούτογλου.

«Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην», λέει η παράδοση μας. Απλά πράγματα
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό

In Πολιτικά on Ιουνίου 15, 2011 at 10:17 πμ

Αγαπητέ Γιώργο,

Λίγο μετά τις εκλογές του 2009 δήλωνες ότι «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Η πλειοψηφία των υπουργών σου σε στραβοκοιτούσαν και οι αντίπαλοί σου σε χλεύαζαν. Ήσουν μόνος εκείνη την στιγμή. Όμως, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ήσουν αυθεντικός.
Από τότε κύλησε πολύ μολυσμένο νερό στο αυλάκι. Τις ουτοπικές δηλώσεις τις παρέσυρε η αγωνία για την διάσωση της χώρας. Σε ανάγκασε όχι μόνο να σφίξεις τα δόντια, πνίγοντας την ουτοπική σου πλευρά, αλλά και να αποκηρύξεις βασικές σου πεποιθήσεις για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι. Πιστεύω, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ότι τις αποφάσεις που έλαβες τις πήρες θεωρώντας ότι ήταν οι βέλτιστες μιας γκάμας απαίσιων εναλλακτικών. Και φαντάζομαι ότι ενέτειναν την μοναξιά σου.
Έτσι ήρθαμε στον Μάιο του 2010 όπου σε περίμενε η μεγαλύτερη απόφαση που αναγκάστηκε να πάρει έλληνας πρωθυπουργός σε καιρό ειρήνης. Ξέρεις ότι διαφωνούμε για την ορθότητά της. Δεν έχει σημασία. Σου είπαν ότι ήταν ένα σωσίβιο που μας εξαγόραζε χρόνο ώστε να βρούμε τον δρόμο μας προς στέρεο έδαφος μετά από ένα συγκλονιστικό ναυάγιο. Θεώρησα ότι ήταν ένα τεράστιο βαρίδι που μας σπρώχνει, τόσο εμάς όσο και την υπόλοιπη ευρωζώνη, στον πάτο. Επέλεξες τις συμβουλές των ισχυρών και εκείνων που σε έπεισαν πως, αν μη τι άλλο, το Μνημόνιο αγοράζει πολύτιμο χρόνο. Στον βαθμό που σε γνωρίζω, ξέρω πόσο σε στενοχώρησε η επιλογή σου.
Μήνες τώρα γνωρίζω ότι ξέρεις πως, τελικά, η πορεία του Μνημονίου απέτυχε επειδή η αποτυχία βρισκόταν στο DNA του εγχειρήματος (κι όχι επειδή δεν εφαρμόστηκε όπως μπορούσε να έχει εφαρμοστεί). Εμείς οι οικονομολόγοι, όπως γνωρίζεις εκ πείρας, διαφωνούμε σχεδόν για όλα. Όμως δύο πράγματα μας έχει διδάξει η ιστορία: (1) Τον πτωχευμένο δεν τον σώζεις δίνοντάς του ακριβά δάνεια, και (2) η βαριά λιτότητα δεν μπορεί ποτέ να μειώσει τα ελλείμματα μιας μακρο-οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση και η οποία δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της (ιδίως όταν το διεθνές περιβάλλον είναι υφεσιακό).
Μπορεί να ήλπιζες σε κάποιο θαύμα οικονομικό (π.χ. μιας γρήγορη ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας) ή πολιτικό (την επιφοίτηση της κας Μέρκελ από το άγιο πνεύμα) που θα απέτρεπε την σημερινή κατάληξη. Δεν έγινε όμως. Και τώρα καλείσαι, για δεύτερη φορά σε ένα μόλις χρόνο, να πας ακόμα πιο αντίθετα στα πιστεύω σου, στις γνώσεις σου, στο ένστικτό σου. Σου λένε, όπως και πριν ένα χρόνο: «Σκεφτείτε κ. πρωθυπουργέ τι θα γίνει αν δεν πάρουμε τα νέα δάνεια. Πως θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;» Στον βαθμό που σε ξέρω, γνωρίζω πως δαγκώνεσαι.
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η ιστορία της κομματοκρατίας δεν είναι Ελληνική, η ιστορία της Δημοκρατίας είναι Μόνο Ελληνική

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 1, 2011 at 2:40 μμ

Αγαπητοί μου φίλοι,

Simone LE BARONΘα ήθελα να αφιερώσω αυτό το γράμμα στον Ρήγα Βελεστινλή ο οποίος πέθανε στο Βελιγράδι τον Ιούνιο 1798. Με την φιλική και διακριτική υποστήριξη μερικών Γάλλων επαναστατών, έτρεφε την ελπίδα να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να απελευθερωθεί από τους Τούρκους. Θυσίασε τη ζωή του στο βωμό του ιδανικού του. Σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται πάλι υπό κατοχή. Αυτή τη φορά όμως η απειλή δεν έρχεται από την Ανατολή, αλλά από την ίδια την Γαλλία η οποία δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα με την Γερμανία το 1950, δηλαδή τον πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του συστήματος της κομματοκρατίας. Όταν μπήκε η Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό χορό το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν σας είπε: «Ξέρετε κάτι παιδιά; θα μπούμε στην ΕΟΚ που είναι απλώς και μόνο ένας νόμιμος τρόπος για τις πλούσιες χώρες να εκμεταλλευτούν τις φτωχιές, για να γίνουμε εμείς, μια χούφτα πολιτικών, πλούσιοι και εσείς να ψοφήσετε στην πείνα μέσα σε 15 χρόνια». Σας είπε: «Αγαπητοί μου συμπατριώτες, η χούντα μας έχει γονατίσει, μας έχει υποβαθμίσει στο περιθώριο της Ευρώπης. Είμαστε οπισθοδρομικός λαός, αν μπούμε στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, θα είμαστε κι εμείς μοντέρνοι». Και γίνατε μοντέρνοι…
Το 1974, δεν έγινα χίπισσα για να αποφύγω την καταναλωτική κοινωνία, ήρθα κοντά σας. Μέχρι το 1980 νόμιζα πως είχα βρει τον παράδεισο. Έκανα λάθος, ήταν το καθαρτήριο πριν από την κόλαση. Από το 1989 μέχρι το 1992, έκανα άλλη μια προσπάθεια, μαζί με τον γιο μου αυτή τη φορά. Αλλά… άλλοι μετανάστες με πρόλαβαν. Έφυγα πάλι, δούλεψα στην Ιταλία, την Ελβετία κι επέστρεψα στην Γαλλία δίχως να μπορέσω να προσανατολιστώ. Και τελικά, πήρα την εξής απόφαση: θα ήμουν πολίτις της ελευθερίας, η πατρίδα μου θα ήταν η ελευθερία. Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα μαζί με το παιδί μου και κατάλαβα ότι οι ρίζες της ελευθερίας μου βρίσκονται στην Ελληνική Οικουμένη, συνεπώς και ότι η μοναδική πατρίδα μου είναι η Ελληνική Οικουμένη. Και σαν τον Ρήγα, είμαι έτοιμη να θυσιαστώ για αυτή την πατρίδα.
Η παγκοσμιοποίηση, το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ενοχή… Ξέχασα τίποτε;; Ήμασταν όλοι έτοιμοι να βουλιάξουμε, πρώτα οι Γάλλοι και οι Γερμανοί – ύστερα σας ήρθε το τσουνάμι – ευτυχώς μας έσωσαν οι ήρωες του συστήματος. Η ζωή μας κυλούσε μες την καλή χαρά, στις ταβέρνες και με τραγούδια, μας τιμώρησαν διότι απαγορεύεται η χαρά σε αυτό το κόσμο. Μας θύμισαν ότι βρισκόμαστε πλέον στην κόλαση. Στον παράδεισο διασκεδάζουν… Ωστόσο, είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει εκείνος ο λαός, ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, μόνο Ελλάδα, μια γλώσσα, μια φωνή, μια ψυχή, αυτός ο λαός που χίλιες φορές σαν τον φοίνικα ξαναγεννήθηκε. Αυτός ο λαός που άκουσε τη φωνή του Ευριπίδη ερχόμενη από τα βάθη των αιώνων να λέει: «Εἶναι ἀνόητος αὐτός πού περιφρονεῖ τίς συνθῆκες ζωῆς τῆς πατρίδας του … καί εὐχαριστιέται μέ τό νά μιμεῖται ξένους τρόπους ζωῆς».
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η Αριστερά δεν ξεκαθαρίζει την θέση της

In Άρθρα,Πολιτικά on Μαΐου 18, 2011 at 9:00 πμ

Μία συνέντευξη με τον Μανώλη Γλέζο (Εφημερίδα Δημοκρατία).

Ο Μανώλης Γλέζος, η ηρωική μορφή της Εθνικής Αντίστασης που μαζί με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν την ναζιστική σημαία από το λόφο της Ακρόπολης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «δημοκρατία» μιλάει για το πρόβλημα της μετανάστευσης αλλά και την οικονομική κρίση. Δεν διστάζει να κατακρίνει την Αριστερά για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους μετανάστες αλλά και να προτείνει τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε η Ελλάδα να βγει από την κρίση.Διαβάστε αναλυτικά, τις απαντήσεις που έδωσε ο Μανώλης Γλέζος:..

-Κύριε Γλέζο, η Αθήνα είναι ανάστατη από τα επεισόδια που γίνονται μετά τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη από μετανάστες. Η Αριστερά δεν φαίνεται να εκφράζει με όσα λέει τους πολίτες που άρχισαν να κοιτάνε προς την Ακροδεξιά. Τι φταίει;
«Το πρόβλημα είναι μεγάλο. Η κατάσταση σε ορισμένες συνοικίες είναι απαράδεκτη. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν αντιμέτωποι με όλο αυτό το κύμα που εκμεταλλεύεται τους μετανάστες. Οι μαφίες των μεταναστών, τα αποβράσματα των μεταναστών, δεν διστάζω να το πω, δημιουργούν προβλήματα σε βάρος όλων των κατοίκων.

Ποίος ευθύνεται γι’ αυτό όμως; Καταρχάς να δούμε τη ρίζα του κακού. Ευθύνονται όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα αυτές που είχαν αποικίες στις υπό ανάπτυξη χώρες, οι οποίες σταμάτησαν να αποικιοκρατικές αλλά εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται αυτές τις χώρες και δεν τις αφήνουν να αναπτυχθούν. Οι οικονομικοί μετανάστες δεν βρίσκουν δουλεία στον τόπο τους και φεύγουν.

Φταίει επίσης η κυβέρνηση, που δεν κάνει ό, τι πρέπει. Έπρεπε να πιάνει τον καθέναν και να τον ρωτά «από πού είσαι;» και αν απαντά λ.χ. «από το Αλγέρι» να τον στέλνει στη Γαλλία! Να πληρώσει εκείνη που είναι αιτία γι’ αυτό. […] Γιατί να την πληρώνουν μόνο οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα και της Κυψέλης και όχι του Ψυχικού και της Φιλοθέης; Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την Αστυνομία ως όργανο καταστολής των κοινωνικών αγώνων, αντί ως όργανο καταστολής της παραβατικότητας. Αν έκανε το δεύτερο δεν θα είχαμε τέτοια εγκλήματα. Θα αποτρεπόταν».
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Υπέρ Βωμών και Εστιών

In Άρθρα,Πολιτικά on Απρίλιος 15, 2011 at 11:35 πμ

*εμού του ιδίου

Κάποτε ζούσαμε και πεθαίναμε μαζί ὑπὲρ βωµῶν καὶ ἐστιῶν.

 Τώρα καταχώνουμε τον σημαντικότερο Βωμό της Πόλης τον Βωμό των 12 Θεών και του Ελέους για να κινούνται αδαείς και αδιάφορες, ασύνδετες και απρόσωπες μάζες στα βαγόνια του τρένου. Βιαστικά άτομα που τρέχουν σπρώχνοντας συνωστιζόμενα στην καθημερινή ρουτίνα της άχαρης ζωής τους.

Άτομα που δεν έχουν 5 λεπτά να «χάσουν» για να κοιτάξουν γύρω τους, και πολύ περισσότερο στο απέραντο κενό που κουβαλούν με τόσο βάρος μέσα τους.

5 λεπτά πολύ σημαντικά για να «χαθούν» από την μετακίνηση όλων αυτών των παραγωγικών μονάδων, καταναλωτών, φορολογουμένων.

Βλέπετε ο Βωμός των 12 Θεών, το σημείο μηδέν μέτρησης των πάντων, ο ομφαλός της Πόλης, το καταφύγιο και άσυλο των Πολιτών δεν αξίζει 5 λεπτά καθυστέρησης για όλες αυτές τις ατομικότητες που περιφέρονται αγοράζοντας και δουλεύοντας.
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

O ελληνικός δρόμος για τον εξευρωπαϊσμό

In Πολιτικά on Απρίλιος 11, 2011 at 8:20 πμ

του Χρῆστου Γιανναρᾶ

Nα έρθουν σε συνεννόηση οι διάσπαρτες σε όλα τα κόμματα πολιτικές δυνάμεις που συμφωνούν με τον τρίπτυχο στόχο: εξορθολογισμός, εξευρωπαϊσμός, εκσυγχρονισμός του ελλαδικού κράτους. Nα προκύψει από τη συνεννόηση μια μελετημένη συνολική πρόταση για την ανασυγκρότηση της χώρας. Kαι να τεθεί η πρόταση σε δημοψήφισμα για έγκριση από τον λαό.

Aυτή τη λύση, μπροστά στη συντελεσμένη καταστροφή και στο αδιέξοδο, εισηγήθηκε ο κ. Aλέκος Παπαδόπουλος μιλώντας στην εκπομπή «Φάκελοι» (ΣKAΪ, 28/3/2011). Kαι δεν νομίζω ότι υπάρχει Eλληνας που να διαφωνεί με την εισήγηση. Kάθε Eλληνας θα ήθελε να δει την πατρίδα του να οργανώνεται ορθολογικά, να προσαρμόζεται δημιουργικά σε καινούργιες απαιτήσεις και στοχεύσεις, να αποκτά την ποιότητα υπηρεσιών που είναι αυτονόητη για τον Eλβετό ή τον Φινλανδό. Nα γίνει η Eλλάδα μια «Δανία του Nότου», θα το ήθελαν όλοι οι πολίτες της – με εξαίρεση βέβαια τους ψυχοπαθολογικά αεροβάμονες νοσταλγούς του σταλινισμού.
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Σπίθες και Μπουρλότα

In Πολιτικά on Απρίλιος 8, 2011 at 4:14 μμ

«Η ανυπακοή αποτελεί αρχέγονη αρετή του ανθρώπου. Δια της ανυπακοής γεννήθηκε η πρόοδος, δια της ανυπακοής και δια της εξεγέρσεως».
Όσκαρ Ουάϊλντ

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Έναν χρόνο μετά την αντισυνταγματική επιβολή του Μνημονίου, η κατοχική κυβέρνηση και το συνένοχο πολιτικό κατεστημένο έχουν απονομιμοποιηθεί στην συνείδηση ενός πολύ μεγάλου τμήματος του λαού. Αυτοί, βέβαια, μας θέλουν άβουλους και ανήμπορους, γνωρίζοντας ότι, όσο οι μάζες αντιμετωπίζουν μοιρολατρικά την κατοχή, η εξέγερση δεν έρχεται. Έτσι κερδίζουν χρόνο να ολοκληρώσουν την ελεγχόμενη χρεωκοπία προς όφελος των δανειστών, την καταστροφή και τον διαμελισμό της χώρας.

Όμως, οι Έλληνες βγαίνουν ξανά στους δρόμους, συναντιούνται μεταξύ τους στις πλατείες, επικοινωνούν στο διαδίκτυο, γνωρίζονται, συνεργάζονται, στήνουν πολιτικά στέκια και οργανώνουν την ανυπακοή τους. Γι’ αυτό το σύστημα ανησυχεί σοβαρά για το «αναδυόμενο» εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, σύμφωνα με έκφραση κορυφαίας καθεστωτικής εφημερίδας.

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

True ‘Μπάνκινγκ’ lies…

In Πολιτικά on Απρίλιος 1, 2011 at 1:45 μμ

Στην ταινία του παραλόγου που όλοι γίναμε απρόσκλητα πρωταγωνιστές ονόματι Ελλάδα, είναι σπάνιο να ακούγεται τόσο καθαρά η σουρεαλιστική πραγματικότητα των πραγμάτων από έναν τραπεζίτη!

O Π. Γεννηματάς εφ όλης της ύλης:

Πηγή Market-Talk