european citizen's logos

Posts Tagged ‘Δημοκρατια’

Κριτήρια Δημοκρατικής Οργάνωσης

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 27, 2011 at 9:30 πμ

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ

Έφαγα 25 χρόνια ζωής, σπουδάζοντας στην θεωρία αλλά και στην πράξη την οργάνωση της ανθρώπινης εργασίας. Σας ομολογώ ότι απελπίστηκα. Κόντρα στα όνειρα μου για συμμετοχή, για αυτονομία, για αυτοδιεύθυνση, για αυτοοργάνωση, ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου αρνιόταν πεισματικά να αναλάβει την ευθύνη της ενηλικίωσης του. Αρνιόταν να πάρει την υπόθεση επάνω του. Ένοιωθα συχνά πως οι άνθρωποι γύρευαν ένα κάποιο «αφεντικό» να αποθέσουν πάνω του την ευθύνη της διοίκησης και να λουφάξουν ήσυχοι στην ασφάλεια που παρέχει η άρνηση της ριψοκινδύνευσης. Κάθε συγκροτημένη προσπάθεια οργανωτικής απελευθέρωσης, εκχώρησης ουσιαστικών αρμοδιοτήτων, υποκίνησης στην ανάληψη πρωτοβουλιών, ήταν λες και πυροδοτούσε έναν υποσυνείδητο καταχωνιασμένο φόβο απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή αυτοδιεύθυνσης της εργασίας. Σε έρευνα που έκανα, σχεδόν 1 στους 2  εργαζόμενους, έκριναν ως πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά τους, να ξέρουν πως θα υποστούν παρατήρηση-επίπληξη, όταν κάνουν λάθος. Τέτοια ευσυνειδησία ή τέτοια ανασφάλεια;

Οι Έλληνες της μεταπολιτευτικής περιόδου όχι μόνο ανέχονταν, αλλά απαιτούσαν επιπλέον παντού τη διαμεσολάβηση. Διαμεσολάβηση από το δάσκαλο για την πρόσβαση στη γνώση, διαμεσολάβηση από το βουλευτή για την άσκηση της εκχωρημένης πολιτικής τους ελευθερίας, διαμεσολάβηση από τον δικηγόρο για την άσκηση των εκχωρημένων δικαιωμάτων, διαμεσολάβηση από το αφεντικό ή την Επιθεώρηση Εργασίας για την άσκηση της εκχωρημένης κοινωνικής ελευθερίας, διαμεσολάβηση από τον παπά για την εξασφάλιση της μετά θάνατον βασιλείας των ουρανών, διαμεσολάβηση από τον μεταπράτη για την προώθηση της παραγωγής, διαμεσολάβηση από τον διαφημιστή για την επιλογή ενός προϊόντος, διαμοσελάβηση από τον κάθε Πρετεντέρη για να μάθουμε την είδηση, διαμεσολάβηση από τον κάθε ψυχαναλυτή για να ανακαλύψουμε το χαμένο εντός μας, διαμεσολάβηση από τον κάθε ευρωθρεμένο διανοούμενο για να μάθουμε την ιστορία μας. Καταλήξαμε να χρειαζόμαστε διαμεσολάβηση από την κάθε τσατσά για να βρούμε γκόμενα. Όπως ακριβώς τα ανέραστα νήπια. Και εννοώ το ανέραστος με την έννοια του ανίκανου να ριψοκινδυνεύσει στο άθλημα της σχέσης. Του ανίκανου να ωριμάσει και να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του. Έτσι, απαράλλαχτα ίδια, το νηπιακό και εξαρτημένο κρατίδιο, προσδοκά στη διαμεσολάβηση μια των Άγγλων, μια των Γάλλων, μια των Αμερικάνων, μια της Μέρκελ και μια του Τρισέ. Τώρα στα στερνά και του Ισραήλ ή των νεοοθωμανών του Νταβούτογλου.

«Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην», λέει η παράδοση μας. Απλά πράγματα
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η ιστορία της κομματοκρατίας δεν είναι Ελληνική, η ιστορία της Δημοκρατίας είναι Μόνο Ελληνική

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 1, 2011 at 2:40 μμ

Αγαπητοί μου φίλοι,

Simone LE BARONΘα ήθελα να αφιερώσω αυτό το γράμμα στον Ρήγα Βελεστινλή ο οποίος πέθανε στο Βελιγράδι τον Ιούνιο 1798. Με την φιλική και διακριτική υποστήριξη μερικών Γάλλων επαναστατών, έτρεφε την ελπίδα να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να απελευθερωθεί από τους Τούρκους. Θυσίασε τη ζωή του στο βωμό του ιδανικού του. Σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται πάλι υπό κατοχή. Αυτή τη φορά όμως η απειλή δεν έρχεται από την Ανατολή, αλλά από την ίδια την Γαλλία η οποία δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα με την Γερμανία το 1950, δηλαδή τον πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του συστήματος της κομματοκρατίας. Όταν μπήκε η Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό χορό το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν σας είπε: «Ξέρετε κάτι παιδιά; θα μπούμε στην ΕΟΚ που είναι απλώς και μόνο ένας νόμιμος τρόπος για τις πλούσιες χώρες να εκμεταλλευτούν τις φτωχιές, για να γίνουμε εμείς, μια χούφτα πολιτικών, πλούσιοι και εσείς να ψοφήσετε στην πείνα μέσα σε 15 χρόνια». Σας είπε: «Αγαπητοί μου συμπατριώτες, η χούντα μας έχει γονατίσει, μας έχει υποβαθμίσει στο περιθώριο της Ευρώπης. Είμαστε οπισθοδρομικός λαός, αν μπούμε στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, θα είμαστε κι εμείς μοντέρνοι». Και γίνατε μοντέρνοι…
Το 1974, δεν έγινα χίπισσα για να αποφύγω την καταναλωτική κοινωνία, ήρθα κοντά σας. Μέχρι το 1980 νόμιζα πως είχα βρει τον παράδεισο. Έκανα λάθος, ήταν το καθαρτήριο πριν από την κόλαση. Από το 1989 μέχρι το 1992, έκανα άλλη μια προσπάθεια, μαζί με τον γιο μου αυτή τη φορά. Αλλά… άλλοι μετανάστες με πρόλαβαν. Έφυγα πάλι, δούλεψα στην Ιταλία, την Ελβετία κι επέστρεψα στην Γαλλία δίχως να μπορέσω να προσανατολιστώ. Και τελικά, πήρα την εξής απόφαση: θα ήμουν πολίτις της ελευθερίας, η πατρίδα μου θα ήταν η ελευθερία. Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα μαζί με το παιδί μου και κατάλαβα ότι οι ρίζες της ελευθερίας μου βρίσκονται στην Ελληνική Οικουμένη, συνεπώς και ότι η μοναδική πατρίδα μου είναι η Ελληνική Οικουμένη. Και σαν τον Ρήγα, είμαι έτοιμη να θυσιαστώ για αυτή την πατρίδα.
Η παγκοσμιοποίηση, το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ενοχή… Ξέχασα τίποτε;; Ήμασταν όλοι έτοιμοι να βουλιάξουμε, πρώτα οι Γάλλοι και οι Γερμανοί – ύστερα σας ήρθε το τσουνάμι – ευτυχώς μας έσωσαν οι ήρωες του συστήματος. Η ζωή μας κυλούσε μες την καλή χαρά, στις ταβέρνες και με τραγούδια, μας τιμώρησαν διότι απαγορεύεται η χαρά σε αυτό το κόσμο. Μας θύμισαν ότι βρισκόμαστε πλέον στην κόλαση. Στον παράδεισο διασκεδάζουν… Ωστόσο, είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει εκείνος ο λαός, ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, μόνο Ελλάδα, μια γλώσσα, μια φωνή, μια ψυχή, αυτός ο λαός που χίλιες φορές σαν τον φοίνικα ξαναγεννήθηκε. Αυτός ο λαός που άκουσε τη φωνή του Ευριπίδη ερχόμενη από τα βάθη των αιώνων να λέει: «Εἶναι ἀνόητος αὐτός πού περιφρονεῖ τίς συνθῆκες ζωῆς τῆς πατρίδας του … καί εὐχαριστιέται μέ τό νά μιμεῖται ξένους τρόπους ζωῆς».
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Επαναπροσδιορίζοντας την Ισλανδία: Καινοτόμες Διαδικασίες Ανοικτής Συμμετοχής Πολιτών σε αβέβαιους καιρούς.

In Πολιτικά on Μαρτίου 23, 2011 at 4:03 μμ

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι νεωτεριστές των κοινωνικών δικτύων, αλλάζουν τον τρόπο πού οι άνθρωποι εργάζονται και ενεργούν. Στην Ισλανδία, αυτοί οι νεωτεριστές μπορούν να προσφέρουν την μέγιστη ελπίδα για την διάσωση ενός έθνους.

Η Ισλανδία, εμφανίστηκε στα 1990 ως οικονομικός παράγοντας, μετά από χίλια χρόνια στις παρυφές τής παγκόσμιας ιστορίας. Οι Ισλανδοί έγιναν ένα από τά πλουσιότερα και ευτυχέστερα έθνη. Το 2008, τρείς τράπεζές της κατέρρευσαν, στέλνοντας την εθνική οικονομία σε κατακόρυφη κάθοδο, κλονίζοντας την εμπιστοσύνη του λαού στην κυβέρνηση και την βιομηχανία. Τήν κυβέρνηση την αντικατέστησε γρήγορα μια άλλη, υποσχόμενη διαφάνεια και μεταρρυθμίσεις, ενώ ένα κόμμα διαμαρτυρίας με επικεφαλής έναν κωμικό, πήρε τον έλεγχο τού Δημαρχείου τού Ρεϊκιαβίκ.

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πρωτοβουλίες, κινήματα, μέτωπα: τρόποι αντίστασης του λαού

In Πολιτικά on Φεβρουαρίου 3, 2011 at 3:01 μμ

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η παγκόσμια αφύπνιση που είχε προβλέψει και φοβόταν ο Zbigniew Brzezinski, ένας από τους πρωτοκλασσάτους σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης, φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει. Μια εξέγερση-ντόμινο απλώνεται σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική ενώ ο κοινωνικός αναβρασμός, τα συλλαλητήρια και οι απεργίες σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απειλούν να ανατρέψουν την υπάρχουσα διεθνή τάξη.

Μια νέα γενιά ακτιβιστικών κινημάτων αναδύεται με καινούργιες μορφές αυτο-οργάνωσης, κάνοντας να τρίζουν τα θεμέλια των κατά τόπους νεοταξικών εξουσιών, κοινοβουλευτικών και μη, και, ξαφνικά, εμφανίζονται επαναστάσεις από το πουθενά.
Στην Ελλάδα, όπου βρισκόμαστε υπό κατοχή και χρεωκοπία σε όλα τα επίπεδα –οικονομική, πολιτική, πολιτισμική- το άμεσο ερώτημα που χρειάζεται να απαντηθεί είναι: Τι κάνουμε; Ποιοι είναι οι τρόποι για να αντισταθεί ο λαός;

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

In Πολιτικά on Οκτώβριος 19, 2010 at 9:31 πμ

Η φεουδαρχική αντίληψη διακυβέρνησης αυτής της χώρας, όπου υπήκοοι και όχι πολίτες πληρώνουν το μπαχτσίτσι και οι άρχοντες απολαμβάνουν τα ιδιαίτερα προνόμια, αποτυπώνεται με εύγλωττο τρόπο στο εξαιρετικό άρθρο αποκάλυψη του Νίκου Βαφειάδη.

Εν τέλει και εν απολύτω το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι …

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Στο διαδίκτυο κυκλοφόρησε ότι το εν λόγω άρθρο οδήγησε στην απόλυση του δημοσιογράφου από την Καθημερινή.  Ο καθένας μας θα κληθεί να επιλέξει τις Θερμοπύλες του και ο Ν. Βαφειάδης επέλεξε με τιμή.

πηγή Καθημερινή

Πρωτοπήγα στη Βουλή, στις 4 Μαΐου, μία μέρα πριν από την ψήφιση του μνημονίου. Το κλίμα ήταν ιδιαίτερα τεταμένο, βουλευτές, υπάλληλοι και αστυνομικοί ανησυχούσαν μήπως οι διαδηλωτές έσπαγαν τον κλοιό και εισέρχονταν στο κτίριο. Την επόμενη μέρα, κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου, οι πόρτες κλειδαμπαρώθηκαν και οι επίδοξοι εισβολείς απωθήθηκαν με χημικά αέρια. Στη συνέχεια συνεργεία του δήμου ήρθαν και κλάδεψαν τις μουριές στη Βασιλίσσης Σοφίας. «Διαταγή από τον φρούραρχο, για λόγους ασφαλείας», με ενημέρωσαν όταν ρώτησα. Hδη όμως από τις αρχές του καλοκαιριού, το κλίμα είχε αλλάξει αισθητά και η ηρεμία είχε επανέλθει.

Τα εμπόδια…

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η ΑΝΤΙσυνταγματικότητα του μηχανισμού ΔΝΤ

In Πολιτικά on Ιουνίου 3, 2010 at 11:17 πμ

Η υπογραφή της Κυβέρνησης με τον μηχανισμό ΕΕ – ΔΝΤ εκχωρεί στον 2ο αρμοδιότητες του Συντάγματος.

Μία τέτοια αρμοδιότητα παραδείγματος χάριν είναι η εφαρμογή του Άρθρου 22 περί θεμάτων Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, καθότι είναι πασιφανές ότι η Τρόικα επιβάλλει τους όρους.

Βάσει όμως της 2ης παραγράφου του Άρθρου 28 του Ελληνικού Συντάγματος:

«Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.»

Αυτό με απλά μαθηματικά ισοδυναμεί με την προϋπόθεση 180 βουλευτών για την επικύρωση τέτοιας συμφωνίας. Η Ελληνική Βουλή υπερψήφισε τα μέτρα με πλειοψηφία 172 βουλευτών, υπολειπόμενη του αριθμού που ρητώς ορίζει το Σύνταγμα.

Πέραν αυτού όμως, ……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ