european citizen's logos

Posts Tagged ‘μεταπολιτευση’

Κομματικό κράτος

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 28, 2011 at 11:24 πμ

Το κάτωθι άρθρο καταδεικνύει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο πως ο κομματικός στρατός καταληστεύει επί δεκαετίες τις Δημόσιες Υπηρεσίες προς όφελός του και των διαπλεκομένων.

 Είναι λοιπόν η πώληση της δημόσιας περιουσίας, των δημοσίων μετακινήσεων, του δημοσίου νερού η λύση στο πρόβλημα, ή μήπως καταφανέστατα η τελευταία σελίδα ενός προμελετημένου εγκλήματος με ιθύνοντες κομματόσκυλα της μεταπολίτευσης;

Μας ληστεύουν χρόνια και για την μεγάλη έξοδό τους επιχειρούν ως τελευταία τους πράξη να μας ξεπουλήσουν.

η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ο μάνατζερ που φέρνει κέρδη στα τρένα.

Απίστευτες ιστορίες σκανδάλων, πελατειακών σχέσεων και πλιάτσικου ανακαλύπτει ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας κ. Αθ. Ζηλιασκόπουλος

Ο κ. Αθ. Ζηλιασκόπουλος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, έχει διδάξει επί 16 έτη σε πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ελλάδας, με ειδίκευση στη βελτιστοποίηση συστημάτων μεταφορών. Θα μπορούσε να έχει το τουπέ του ειδήμονα, αλλά είναι ένας απλός και εξαιρετικά ευγενικός άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει προδώσει τις ρίζες της καταγωγής του από το Θούριο Εβρου. Οταν προκηρύχθηκαν θέσεις μέσω του open.\gov, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να αφήσει τη θεωρία και να περάσει στη δράση.«Πιστεύω ότι μπορώ να σώσω τον ΟΣΕ, διαφορετικά δεν θα δεχόμουν τη θέση αυτή» έλεγε τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στην καρέκλα του επικεφαλής της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Οι συνομιλητές του τον αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση. 
Εκείνος όμως μιλούσε με την πείρα πολλών ετών εργασίας στους αμερικανικούς σιδηροδρόμους. Εναν χρόνο αργότερα κατάφερε να μειώσει εντυπωσιακά το έλλειμμα του ΟΣΕ. Από 230 εκατ. ευρώ το έφθασε στα 55 εκατ. ευρώ. Ως το τέλος του έτους εκτιμά ότι ο ΟΣΕ θα μπορεί να παρουσιάσει τα πρώτα ευρώ κέρδους από την εποχή ίσως της ίδρυσής του!

Oι αριθμοί, όσο εντυπωσιακοί και αν είναι, δεν μπορούν να αποτυπώσουν το μέγεθος της προσπάθειας την οποία καταβάλλει ο κ. Ζηλιασκόπουλος. Η σύγχρονη ιστορία του ελληνικού σιδηροδρόμου είναι ένα απίστευτο αφήγημα σκανδάλων, πελατειακών σχέσεων, πλιάτσικου και παραλογισμού. Μια μικρογραφία, δηλαδή, του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Το «ξήλωμα» του… παρα-ΟΣΕ που είχε θεριέψει στο πλάι του κανονικού Οργανισμού, ο οποίος ρήμαζε, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκε να βάλει βαθιά το μαχαίρι ο κ. Ζηλιασκόπουλος, να υψώσει σθεναρή αντίσταση απέναντι σε αδίστακτα συμφέροντα ο υπουργός Μεταφορών κ. Δ. Ρέππας και να βάλουν πλάτη κόντρα στις πιέσεις συνδικαλιστικών στελεχών του ΠαΣοΚ ορισμένοι βουλευτές που γνώριζαν σε βάθος την υπόθεση, όπως ο κ. Γ. Φλωρίδης. Στην πορεία η υπόθεση εξυγίανσης του ΟΣΕ μετατράπηκε σε θρίλερ. Εκτοξεύτηκαν απειλές, σημαντικά έγγραφα φυγαδεύτηκαν από τις κεντρικές υπηρεσίες και κρύφτηκαν για λόγους ασφαλείας και κάποια παρακλάδια του θέματος έφθασαν ως το Μέγαρο Μαξίμου.

Η «Πρόοδος» των συνδικαλιστών 
Το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται από την εταιρεία «Πρόοδος», την οποία είχαν συστήσει συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ με διευθυντικές θέσεις στον ΟΣΕ το 1995. Το σύστημα με το οποίο δούλευε η εταιρεία ήταν απλό: όταν ένας πελάτης ενδιαφερόταν για μεγάλες μεταφορές, οι αρμόδιοι του ΟΣΕ του έλεγαν ότι ο Οργανισμός δεν έχει την κατάλληλη υποδομή και τον έσπρωχναν προς τους ιδιώτες. Αυτοί έπαιρναν τη δουλειά και στη συνέχεια ο ΟΣΕ… έβρισκε την υποδομή και διακινούσε τα εμπορεύματα με έκπτωση που έφθανε ως 87%! Η «Πρόοδος» είχε κέρδη περί τα 70 εκατ. ετησίως και ο ΟΣΕ συσσώρευε ζημιές.

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κριτήρια Δημοκρατικής Οργάνωσης

In Άρθρα,Πολιτικά on Ιουνίου 27, 2011 at 9:30 πμ

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ

Έφαγα 25 χρόνια ζωής, σπουδάζοντας στην θεωρία αλλά και στην πράξη την οργάνωση της ανθρώπινης εργασίας. Σας ομολογώ ότι απελπίστηκα. Κόντρα στα όνειρα μου για συμμετοχή, για αυτονομία, για αυτοδιεύθυνση, για αυτοοργάνωση, ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου αρνιόταν πεισματικά να αναλάβει την ευθύνη της ενηλικίωσης του. Αρνιόταν να πάρει την υπόθεση επάνω του. Ένοιωθα συχνά πως οι άνθρωποι γύρευαν ένα κάποιο «αφεντικό» να αποθέσουν πάνω του την ευθύνη της διοίκησης και να λουφάξουν ήσυχοι στην ασφάλεια που παρέχει η άρνηση της ριψοκινδύνευσης. Κάθε συγκροτημένη προσπάθεια οργανωτικής απελευθέρωσης, εκχώρησης ουσιαστικών αρμοδιοτήτων, υποκίνησης στην ανάληψη πρωτοβουλιών, ήταν λες και πυροδοτούσε έναν υποσυνείδητο καταχωνιασμένο φόβο απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή αυτοδιεύθυνσης της εργασίας. Σε έρευνα που έκανα, σχεδόν 1 στους 2  εργαζόμενους, έκριναν ως πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά τους, να ξέρουν πως θα υποστούν παρατήρηση-επίπληξη, όταν κάνουν λάθος. Τέτοια ευσυνειδησία ή τέτοια ανασφάλεια;

Οι Έλληνες της μεταπολιτευτικής περιόδου όχι μόνο ανέχονταν, αλλά απαιτούσαν επιπλέον παντού τη διαμεσολάβηση. Διαμεσολάβηση από το δάσκαλο για την πρόσβαση στη γνώση, διαμεσολάβηση από το βουλευτή για την άσκηση της εκχωρημένης πολιτικής τους ελευθερίας, διαμεσολάβηση από τον δικηγόρο για την άσκηση των εκχωρημένων δικαιωμάτων, διαμεσολάβηση από το αφεντικό ή την Επιθεώρηση Εργασίας για την άσκηση της εκχωρημένης κοινωνικής ελευθερίας, διαμεσολάβηση από τον παπά για την εξασφάλιση της μετά θάνατον βασιλείας των ουρανών, διαμεσολάβηση από τον μεταπράτη για την προώθηση της παραγωγής, διαμεσολάβηση από τον διαφημιστή για την επιλογή ενός προϊόντος, διαμοσελάβηση από τον κάθε Πρετεντέρη για να μάθουμε την είδηση, διαμεσολάβηση από τον κάθε ψυχαναλυτή για να ανακαλύψουμε το χαμένο εντός μας, διαμεσολάβηση από τον κάθε ευρωθρεμένο διανοούμενο για να μάθουμε την ιστορία μας. Καταλήξαμε να χρειαζόμαστε διαμεσολάβηση από την κάθε τσατσά για να βρούμε γκόμενα. Όπως ακριβώς τα ανέραστα νήπια. Και εννοώ το ανέραστος με την έννοια του ανίκανου να ριψοκινδυνεύσει στο άθλημα της σχέσης. Του ανίκανου να ωριμάσει και να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του. Έτσι, απαράλλαχτα ίδια, το νηπιακό και εξαρτημένο κρατίδιο, προσδοκά στη διαμεσολάβηση μια των Άγγλων, μια των Γάλλων, μια των Αμερικάνων, μια της Μέρκελ και μια του Τρισέ. Τώρα στα στερνά και του Ισραήλ ή των νεοοθωμανών του Νταβούτογλου.

«Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην», λέει η παράδοση μας. Απλά πράγματα
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ο νόμος σκάνδαλο για τους υπουργούς

In Πολιτικά on Ιουνίου 1, 2010 at 10:02 πμ

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010 – Εφημερίς ΕΣΤΙΑ

Ο νόμος-σκάνδαλο για τους υπουργούς
Ψηφίσθηκε με διακομματική σύμπραξη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

Με πλειοψηφία 268 βουλευτών ψηφίσθηκε τον Απρίλιο του 2001 από την αναθεωρητική Βουλή το απαράδεκτο άρθρο 86 του Συντάγματος, που προβλέπει το ακαταδίωκτο των βουλευτών. Δύο χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2003, η ίδια αυτή Βουλή με διακομματική πάλι σύμπραξη (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) υπερψήφιζε τον εξ ίσου απαράδεκτο Νόμο περί Ποινικής Ευθύνης Υπουργών με τις σκανδαλώδεις παραγραφές. Σήμερα όλοι διαπιστώνουν τα άθλια αποτελέσματα που είχαν οι διατάξεις αυτές. Ακόμη και ο ομολογημένος χρηματισμός υπουργού έχει πλέον παραγραφή.

……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Το «πρόσφατο» παρελθόν και μια μικρή ιστορία.

In Άρθρα on Μαΐου 11, 2010 at 10:21 πμ

Του Ν.Α. Καλογεροπούλου

Στους Έλληνες της Διασποράς, υπήρξε αρίστη η εντύπωση για την εμφάνιση του Πρωθυπουργού της Ελλάδος στο προσκήνιο των εξωτερικών σχέσεων. Αλλά, η δυσαρέσκεια σοβεί για τον διπλό λόγο του στις εσωτερικές σχέσεις. Την μία φορά, δείχνει ειλικρίνεια και λέγει «το δημοσιονομικό πρόβλημα οφείλεται σε επιλογές προηγουμένων καταστάσεων … σε δουλείες και αντιλήψεις του παρελθόντος … η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει έρμαιο του δανεισμού … χρήματα σπαταλήθηκαν και δεν έπιασαν τόπο … χρειάζεται οπωσδήποτε να βρούμε επενδύσεις, να κινητοποιηθούν κεφάλαια».

Ορθώτατη σύνοψη των λαθών: επιλογές προηγούμενων καταστάσεων, δανεισμός με σπατάλη για καταναλωτικά αγαθά, απεργία επενδυτών.

Ο πρωθυπουργός δείχνει ότι γνωρίζει το βάθος του προβλήματος αν και, για προσωπικούς κατανοητούς λόγους, δεν θέλει να ομολογήσει πόσο μακρια πάνε οι «προηγούμενες καταστάσεις». Και εδώ βρίσκεται ο διπλός του λόγος όταν λέγει «όσα πέρασε η χώρα μας είναι μάθημα για το μέλλον, αδιαφανής και φαύλη εξουσία … έτσι όπως χειριστήκαμε την οικονομία είναι απώλεια της αυτονομίας μας … η καταστρεπτική και ανεύθυνη πολιτική του προσφάτου παρελθόντος». Όλες αυτές είναι διαυγείς παρατηρήσεις αλλά εκεί που ο πρωθυπουργός δεν θέλει να προσγειωθεί είναι η έννοια του «προσφάτου παρελθόντος». Γνωρίζει για ποιούς πράγματι ομιλεί; Ποιοί είναι οι πρωταγωνιστές για το σημερινό κατάντημα;
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Τέλος Εποχής

In Άρθρα on Μαΐου 10, 2010 at 2:24 μμ

Tου Χρύσανθου Λαζαρίδη

Το 1981, όταν πρωτο-ήλθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία δεν περιορίστηκε στην απλή διαχείριση. Προσπάθησε να θέσει τις βάσεις μιας μακροχρόνιας καθεστωτικής επιβολής. Ώστε όταν κυβερνά να είναι ανεμπόδιστο, κι όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση να μην αφήνει το αντίπαλο κόμμα να κυβερνήσει…
Έτσι ώστε η Νέα Δημοκρατία – το αντίπαλο κόμμα – να περιορίζεται απλώς στο ρόλο μιας «βραχυχρόνιας κυβερνητικής παρένθεσης». Ίσα – ίσα για να μπορεί το ΠΑΣΟΚ να αυτό-εκκαθαριστεί και να επιστρέψει σύντομα δριμύτερο στην εξουσία…

Η στρατηγική αυτή στηρίχθηκε σε πέντε πυλώνες:
……………………………………………… ΣΥΝΕΧΕΙΑ